Komunikowanie interpersonalne z językiem migowym
Osoby niesłyszące, nazywane także głuchymi bądź głuchoniemymi, tworzą dość nietypowe, hermetyczne środowisko. Tym, co ich łączy, jest język migowy, czyli specyficzny, manualny sposób porozumiewania się.
Przez długi czas język migowy był uważany za gorszy sposób porozumiewania się, a to dlatego, iż uważano, że nie sprzyja rozwojowi i myśleniu abstrakcyjnemu. Osoby głuchonieme w kontaktach między sobą używają głównie klasycznego języka migowego, wspieranego artykulacją lub szczątkową mową, a także, gdy istnieje taka potrzeba, daktylografią. Duże znaczenie w przekazie informacji ma mimika twarzy, która ułatwia percepcję.
UNESCO w porozumieniu z Parlamentem Europejskim podjęły uchwały akceptujące język migowy jako naturalny środek porozumiewania się w środowisku głuchoniemych oraz zalecały przyjęcie podobnych ustaleń w każdym innym kraju. Polskie władze rozpoczęły prace nad ustawą nadającą językowi migowemu status języka urzędowego. Oznacza to, że wszystkie urzędy i placówki użyteczności publicznej będą musiały zatrudnić w swych szeregach osoby przygotowane do kontaktu z inwalidami słuchu.
Badając środowisko głuchoniemych można dostrzec, że ich codzienne życie wymaga poświęcenia. Bez pomocy tłumacza w pracy, szkole, urzędzie czy jakiejkolwiek innej placówce są oni zdani sami na siebie, a przez to narażeni na niezrozumienie lub błędne zrozumienie oraz irytację osób, z którymi próbują się porozumieć. Jeśli zaś chodzi o przebywanie osób głuchoniemych w szpitalu, to problem jest o tyle ważniejszy, że również personel medyczny, pomimo chęci niesienia pomocy, ma trudności w nawiązaniu kontaktu z takimi osobami.
Problemy rozpoczynają się już w izbie przyjęć gdzie niesłyszący pacjent przechodzi szereg procedur, których znaczenia tak naprawdę nie rozumie. Poddawany jest różnym testom, badaniom, natomiast nikt nie potrafi wyjaśnić mu, dlaczego takie środki zostały przedsięwzięte. Jest to powodem strachu i nieufności wobec personelu medycznego. Problem częściowo zostaje rozwiązany, gdy pacjentowi towarzyszy wykwalifikowany tłumacz, niestety wynajęcie tłumacza wiąże się z wysokimi kosztami, a także dylematem, kto te koszty powinien pokryć. Nie bez znaczenia jest też fakt, że personel medyczny nie wie, gdzie szukać tłumacza i jak z nim współpracować. Często też nie ma na to czasu.
Znajomość języka migowego przez pielęgniarki oraz umiejętność posługiwania się nim zwiększy poziom poczucia bezpieczeństwa zarówno pielęgniarek jak i ich podopiecznych. Przyczyni się do poprawy jakości świadczonych usług względem wszystkich podopiecznych, bez względu na poziom ich niepełnosprawności.
Kryteria kwalifikacji uczestników na studia podyplomowe oraz terminy rekrutacji uchwalone na posiedzeniu Senatu w dniu 24 marca 2011 r.
Uchwała 385.doc
Czas trwania studiów: 2 semestry
( 230 godzin dydaktycznych)
Koszt semestru: 850 zł brutto
podanie_na_studia2011_2012[1].doc
Zobowiązanie do ponoszenia kosztów odpłatności za studia komunikowanie interpersonalne z językiem migowym.doc